Van uitvaller tot best man

“Wat doe jij hier? Waarom ben je niet bij je klas?” Vroeg ik aan J.R.
Het was 2017 en hij zat in blok 17/3 van de mariniersopleiding.
“Ik ben net gestopt” zei J.R. tegen me. Het was week 4 van de opleiding.
Ik kwam hem tegen, onderaan de trap in het gebouw van het MOC gebouw (Mariniers Opleiding Centrum). Het was puur toeval dat ik hem daar tegenkwam. Ik werkte nog als Korporaal van de Mariniers bij de Remedial Training Group en was verbaasd door zijn antwoord. “Ik heb scheenbeenvries ontsteking” zei hij tegen me. We waren allebei verpletterd. Zijn droom om marinier te worden hield hier op.

J.R. was een gemotiveerde jongen met de droom om zijn mariniersbaret te verdienen. Hij trainde al meer dan 2 jaar bij Breda Strength & Conditioning. Hij was gedreven. Hij kwam meerdere keren per week trainen. Hij deed aan krachttraining, hardlopen, marsen en zwemmen. Hij lette op zijn voeding en deed zijn best. Soms als je alles goed doet kan het nog steeds fout gaan. Er zijn geen garanties in de opleiding. Fysiek, maar ook mentaal viel het hem zwaar dat hij was gestopt. Als je alles geeft en het is niet goed genoeg, dan doet dat wat met je. Het grote doel viel weg. Wat nu? 

Nu moest hij herstellen. Met zijn blessure verliet hij defensie en ging hij aan de slag om weer belastbaar te worden. Zodat hij weer pijn en klachtenvrij kon hardlopen. Hij ging met revalideren aan de slag. Door middel van personal training bij Breda Strength & Conditioning. Hij werkte inmiddels weer in de “burger maatschappij” als fitness trainer en coach, want J.R. was gediplomeerd CIOS student. Hij zat in een personal training traject bij mij. Hij kwam ’s ochtends vroeg en ’s avonds laat voor zijn rehab training sessies. Zondag vroeg voor zijn werk en maandag avond na zijn werk. Het was voor hem en voor mij niet ideaal. Ik had het erg druk, mijn agenda was vol met reguliere lessen, PT sessies en werkzaamheden in de gym. Maar J.R. had iets om te bewijzen en ik wilde hem daar bij helpen. We werkte aan zijn scheenbeenvries blessure. In het 12 weekse traject was hij na 8 weken al klachten vrij. Vanaf hier ging hij kleine stukjes van 2-3 kilometer hardlopen en dat langzaam opbouwen.

 

Door middel van duurloop, herstelloop en intervallen werkte hij aan zijn hardlopen. Hij werkte gestructureerd. Nam zijn looptrainingen en krachttrainingen van ons serieus en vond weer een nieuwe en sterke focus. Want hij had besloten weer opnieuw te solliciteren bij het Korps Mariniers. Hij begon weer opnieuw aan de sollicitatie procedure. Medisch, psychologisch, de kennismakingsdagen. De ene kleine overwinning na de andere kleine overwinning

Twee jaar later stond J.R. weer op het exercitie terrein van de Marinierskazerne in Rotterdam. Hij begon voor de tweede keer aan de mariniersopleiding. Blok 19/3, week 1, dag 1 van de 30 weken durende opleiding. Nog 29 weken en 6 dagen te gaan. De kazerne weken werden afgewisseld met veldweken. Wapenhandelingen, kaart en kompas, schieten, infanterie exercitie, proeven van bekwaamheden. Week na week.

We hielden in deze periode uiteraard contact waar dat kon. Een berichtje hier, een appje daar. Soms zag ik J.R. in het weekend bij Breda Strength & Conditioning, want de gym was inmiddels zijn tweede thuis geworden. Ik heb J.R. in deze periode nooit horen klagen. Ik heb hem alleen hard zien werken. Langzaam aan kwam het einde van de opleiding in zicht.

Vlak voor het laatste gedeelte van de opleiding kwam er een onderbreking van een paar weken, i.v.m. het Corona virus. Maar ook hier bleef J.R. gemotiveerd. Hij was verder gekomen dan ooit tevoren. En hij hield z’n doel voor ogen. Na een paar weken afwachten was het eindelijk was het zover, toen eind mei heel blok 19/3 in quarantaine ging op de Marinierskazerne zodat ze aan de laatste loodjes konden beginnen. Begin juni startte de 10 daagse FINEX (eindoefening). Het blok kwam na 10 loodzware dagen van verplaatsingen, hinderlagen, tactische verplaatsingen in het veld, weinig slaap en een lange eindmars aan op de Van Ghent Kazerne in Rotterdam. Het zat er op.

Na de binnenkomst en het afhangen van de rugzakken en wapens mocht blok 19/3 de felbegeerde Mariniers baret in ontvangst nemen waar ze zo hard voor hadden gewerkt.
Na het opzetten van de Mariniers baret restte nog een ding, het benoemen van de “best man” en overhandigen van de “best man” trofee. Tot zijn eigen verbazing werd J.R. naar voren geroepen en mocht zich melden bij de commandant van de Marinierskazerne, waar hij de “best man” trofee overhandigd kreeg.

Het kostte hem 5 jaar. Hij werkte hard. Hij deed zijn best.
J.R. had zijn droom waar gemaakt.

“Dit was niet alleen mijn harde werk. Ik heb dit ook te danken aan iedereen om me heen. Bij BredaSC, vrienden en familie. Hun steun en hun vertrouwen waren een groot aandeel hierin” J.R.